çökmek

“Altımız oynadı, toprak çöktü üstüme. Bağırıyordum. Toprak sıkıştırıyordu.”

Yaşar Kemal

“Bir, bilemedin bir buçuk kulaçlık bir tavan çöktü bana kalırsa…”

Mustafa Necati Sepetçioğlu

“Dekoru anlatmadım ki "tepsinin çevresine çökmüş kahvaltı edişimizi" görebilesiniz.”

Pınar KÜR, Küçük Oyuncu, 2004, 12, Everest Yayınları

“Soluk soluğa yere çöktü.”

Falih Rıfkı Atay

“Boz renkli bir kaya, tıpkı çökmüş bir hecin sırtını andırıyordu.”

Y. K. Karaosmanoğlu

“Kadının yanakları daha fazla çöktü.”

H. E. Adıvar

“Geceleri bazen öyle bir sessizlik çöküyor ki muharebenin bu yerlerde olduğuna insanın inanamayacağı geliyor.”

N. F. Kısakürek

“İstanbul'un nemli iklimi şubat soğuğuyla birleşip erkenden çökmüştü şehrin üstüne.”

Meliha YILDIRIM, Remil, 2024, 87, Alakarga Sanat Yayınları

“Hastalık esasen üçüncü devrede olduğu için oraya giden Ali bir-iki ay içinde büsbütün çökmüş, kendisinden artık ümit kesilmişti.”

Osman Cemal KAYGILI, İstanbul'da Semai Kahveleri ve Meydan Şairleri, 2007, 45, Merkez Kitapçılık

“Dem­liğin kapağını kaldırıp bakıyor. «Çökmüş,» diyor.”

Erdal Öz, Yaralısın, 1983, 122, Can Sanat Yayınları

“Muazzez, çayın çabuk çökmesi için bileğini zarifçe bükerek demliği çay kaşığıyla karıştırıyor, içten içe, mutfağa girdiğini bildiği Haydar'ın tepkisini bekliyordu.”

Emrah POLAT, Köpek Adamlar, 2015, 49

“Bir gün vatan çöktü ve millî mabetler istila edildi.”

A. Gündüz

“Buna rağmen akşam olup da ortalık kararınca içime sebepsiz bir hüzün çöktü.”

Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna, 1943, 69, Remzi Kitabevi